Image Image Image Image Image Image Image Image Image Image

GRAPPLE D'HUZES. 12 HOURS SEMINAR TO RAISE MONEY FOR THE DUTCH CANCER FOUNDATION | 20/07/2019

Scroll to top

Top

17 Comments

Interview: Westra Brothers

Interview: Westra Brothers

Laten we dag eens aftrappen met een interview, want ja, dat is al weer te lang geleden.

Vandaag zoeken we het niet zo heel ver en komen we uit in het zuiden van Nederland, bij de gebroeders Westra. Veruit de meest succesvolle BJJ broers uit Nederland!

Waarschuwing, de mannen zijn een beetje lang van stof, dus schenk de koffie in en veel leesplezier.


 

De Westra Brothers. Vertel, wie is wie?

We zijn Daan en Wout Westra, beide op dit moment bruine band onder Jordy Peute en Remco Pardoel bij team Gracie Barra Nederland. We zijn geboren in Maastricht en zijn daar ook een jaar of 6 geleden bij Jordy begonnen met trainen. Sinds 2009 hebben we een topsportstatus voor BJJ bij TopsportLimburg.

Daan: Ik ben inmiddels 26 jaar oud en ik ben tijdens mijn studie begonnen met trainen. Studeren ging me redelijk goed af, waardoor ik veel tijd over hield om met de sport bezig te zijn. Toen ik afstudeerde van de Universiteit Maastricht heb ik een jaar full-time getraind. Nadeel was echter dat dit alleen maar geld kostte en dat dit geld na een jaar ook wel weer op was. Momenteel werk ik als Promovendus/PhD kandidaat bij de Universiteit. Ik doe onderzoek naar marktwerking in de gezondheidszorg en geef een (klein) deel van mijn tijd les aan bachelor en master studenten. Voordeel is dat het een hele flexibele baan is waardoor ik toch nog de tijd over hou om zo veel mogelijk te trainen.

Wout: Ik ben 24 jaar oud en ik heb een omgekeerde weg afgelegd, ik heb van 2009 tot en met 2012 bij Rieu Productions (van Andre Rieu) gewerkt en ik heb daarnaast getraind. Doordat het werk met diensten was, hield ik tijd over om (ook overdag) flink te trainen. In september ben ik weer gaan studeren. Ik ben begonnen aan Integrale Veiligheidskunde op de Avans hogeschool in Den Bosch. Afgelopen december ben ik naar Eindhoven verhuisd waardoor ik de overstap heb gemaakt naar de Gracie Barra school van Jochem Branderhorst in Eindhoven.

Vanuit Kungfu zijn jullie terecht gekomen bij BJJ. Hoe ging die overstap?

Wout: De overstap van Kung Fu naar BJJ ging eigenlijk wel goed. Vanuit het Kung Fu waren er zo goed als geen technieken die terug kwamen binnen het BJJ, waardoor ik als blank sheet het BJJ in rolde. Naar mijn idee heeft dit zowel voor- als nadelen. Voordeel is dat er geen automatismen waren die veranderd dienden te worden. Een nadeel is dat ik hierdoor geen geweldig take down spel heb, in tegenstelling tot mensen die van jongs af aan judo hebben getraind bijvoorbeeld.

Daan: Ik ben rond mijn 13e in aanraking gekomen met traditioneel Kung Fu. Ik kwam op een gegeven moment in een fase waarin ik regelmatig les gaf op de Kung Fu vereniging. Ik merkte dat Wout minder naar de Kung Fu trainingen ging en het steeds meer over Jiu Jitsu had. Ik liet me overhalen om een les te proberen.

Toen ik binnen kwam en ik zag dat Jordy les gaf (hij weegt maar 60 kg) dacht ik dat het een makkie zou worden. Ik was er absoluut zeker van dat ik met mijn Kung Fu achtergrond, conditie en kracht iedereen wel even zou laten zien wat ik waard was.

Ik kreeg alle hoeken van de mat te zien en heb ik weet niet hoe vaak moeten kloppen. Want, zoals Wout al zei had ik eigenlijk aan mijn Kung Fu achtergrond niets. Ik zei tegen Jordy dat ik terug zou komen en dat deed ik al snel. Ik heb mijn lidmaatschap bij de Kung Fu club stop gezet en stortte me volledig op BJJ. We zijn sindsdien allebei nooit meer gestopt.

Onlangs hebben jullie de bizarre hoeveelheid van 100 medailles behaald. Waar ligt de grens? En welke medaille mist nog? En op welke medaille zijn jullie het meest trots?

Klopt, 100 medailles was een leuke mijlpaal. Het werd op een gegeven moment een ‘dingetje’ toen we ons realiseerden dat we dichtbij waren. Geen idee waar de grens ligt, we zijn nog jong dus hopelijk komen er nog wel 100 bij. Maar om eerlijk te zijn maakt niet zo veel uit, puur het aantal medailles zegt weinig. Het gaat om de inhoud om het zo maar te zeggen. Er zijn toernooien en divisies waar 3 of minder mensen aan mee doen en je gegarandeerd bent van een medaille. Als je dan 10 keer 3e bent kom je snel aan de 100, maar wat heb je daar dan aan want dan heb je feitelijk alles verloren?

Wout: Het belangrijkste is dat ik de sport doe voor mijn plezier. Het meedoen aan toernooien is gewoon leuk en leerzaam. Ik wil voor zolang als het gaat dit blijven doen en dan zien we wel waar de uiteindelijke teller stopt, maar de medaille die ik nog mis in mijn repertoire is absoluut een medaille op het EK van de IBJJF. Een medaille op de Worlds is natuurlijk ook een droom.

Daan: Helemaal mee eens! Die medaille op het EK is ook voor mij een heel groot gemis. Ik was twee keer heel dicht bij, haalde de kwartfinale, stond beide keren met 1 of 2 minuten te gaan op voorstand, maar gaf het toch uit handen. Daar baal ik nog steeds van want het EK van de IBJJF is het hoogst haalbare in Europa. Ik heb op het EK van alle andere grote bonden (NAGA, Grapplers Quest, FILA, CBJJE) medailles gepakt. Daar ben ik heel trots op, maar die ene, die ontbreekt nog…!

westra2

Wat voor invloed heeft BJJ op jullie familie band?

Wout: BJJ heeft een goede invloed op onze familieband. Wanneer we de tijd hebben trainen we samen en dit hebben we vanaf het begin af aan altijd gedaan. Helemaal in het begin, toen Jordy maar 1 keer per week les gaf wisten we ergens een oude turn mat op de kop te tikken. We gooiden dat ding bijna iedere dag in de woonkamer op de grond en trainden daar samen op. Mam vond het verschrikkelijk maar stond het wel altijd toe. Ook de vele reizen naar het buitenland voor trainingen en toernooien, vaak met Jordy erbij, hebben voor een goede band tussen ons gezorgd.

Daan: Ik ben het met Wout eens. Sowieso is het prettig als je dezelfde interesses hebt als mensen die belangrijk voor je zijn. We brengen veel tijd samen door op de mat, waardoor je naar elkaar toe groeit. Het enige moment dat ik een beetje baalde van de familie band is tijdens de twee MMA partijen die Wout vocht. De afspraak was dat tijdens de wedstrijd onze bokstrainer Stijn Vanderbiessen de coaching voor het staande gedeelte voor zijn rekening nam en Jordy uiteraard tijdens het grondwerk zou coachen. Ik stond als 3e man in de hoek. Jordy en Stijn moesten herhaaldelijk zeggen dat ik mijn kop moest houden want ik bleef er maar doorheen schreeuwen. Ik kon er niets aan doen, ik ben nog nooit zo nerveus geweest. Dan is het toch je kleine broertje die in de ring staat.

In hoeverre verschilt jullie stijl van elkaar?

Daan: Onze stijlen verschillen best wel van elkaar. Dat is niet geheel onlogisch, Wout weegt zo’n 90 kg, terwijl ik zelf rond de 74 kg weeg. Zo’n verschil in bouw uit zich al snel in een verschil in stijl. Het grootste verschil is denk ik dat ik veel minder atletisch ben dan Wout en mijn spel dus ook een stuk minder explosief.

Wout: Omdat we beide zonder take down achtergrond het BJJ in zijn gerold zijn we beide voornamelijk begonnen met guard vechten. Maar ook daar hadden we toch al ons eigen ding. Daan deed vooral full guard, van waaruit hij zeer succesvol is met triangles en armbars. Zelf heb ik vanaf het begin meer een half-guard spel ontwikkeld. Daardoor vind ik mijn eigen partijen vaak minder spectaculair. Ik werk richting een sweep en probeer daarna druk van bovenaf te leveren. In de loop der tijd denk ik echter dat zowel Daan als ik ons ook van bovenaf prettiger zijn gaan voelen. We hebben beide ook andere guard spelletjes (de moderne types open guard) ontwikkeld.

Daan: Je ziet dat verschil waar Wout het over heeft wel terug op wedstrijden. Ik weet niet of ik het persé spectaculair zou noemen, maar ik ben wel iemand die veel risico neemt. Ik heb een vrij hoog submission percentage in wedstrijden, maar ik heb ook belangrijke wedstrijden verloren waarin ik voor een submission ging terwijl ik het eigenlijk beter tactisch had kunnen uitvechten. Dat heb ik heel erg moeten leren en dat gaat nog steeds niet altijd goed. Ik kan me niet altijd inhouden als ik een klein kansje zie haha.

Is je broer(tje) je beste coach of je beste tegenstander?

Daan: Wout is eerder een coach dan een tegenstander. Hoewel we natuurlijk absoluut niet van elkaar willen verliezen als we trainen, hebben we denk ik weinig last van echte rivaliteit. We komen niet uit in dezelfde gewichtsklasse dus dan heb je dat ook minder denk ik. Dat, in combinatie met twee totaal verschillende lichaamsbouwen, gewichten, en vechtstijlen maakt dat ik eigenlijk alleen maar leer van Wout. Dingen die hij doet probeer ik te analyseren en te begrijpen en eventueel toe te passen in mijn eigen spel. Zo zijn we veel bezig met aan elkaar te vragen ‘hoe doe je dit?’, ‘waarom doe je dat?’ etc. Ik denk dat dat ons spel een stuk verder helpt.

Wout: Het is beide, Jordy is en blijft natuurlijk mijn daadwerkelijke coach, maar daarna is Daan degene die mijn spel en persoonlijkheid het beste kent. Daardoor kan hij me het beste coachen. Hij is ook mijn beste tegenstander zoals hij zelf omschrijft. We kennen elkaars spel goed en we moeten daardoor andere manieren gaan verzinnen om van elkaar te winnen.

Jullie zijn beide natuurlijk enorm succesvol, maar in een Westra superfight. Catchweight. Best of 9. Wie gaat er dan met de overwinning naar huis?

Wout: Dat hangt er vanaf wie op dat moment de beste dag heeft.

Daan: Dat denk ik niet. Als Wout in wedstrijd shape is (en dat moet natuurlijk wel voor zo’n Superfight) heb ik niet veel in te brengen. Ik heb heel veel moeite met zijn game. Hij pakt deze confrontatie met een 5-1 of 5-2 score, no doubt!

Wellicht zijn jullie de meest ervaren wedstrijd vechters van Nederland. Hoe beleven jullie een wedstrijd dag? Hebben jullie nog vaste rituelen?

Wout: Dat ligt een beetje aan het soort wedstrijd. Een ‘kleiner’ toernooi in binnenland of binnen Belgie/Duitsland, beleef ik anders dan bijvoorbeeld een EK. Kleinere toernooien draai ik vooral voor de fun en daardoor komen er minder zenuwen bij kijken. Gewoon lekker je ding doen en ervaring opdoen. Leren van de tijd die je op de mat doorbrengt. De grotere toernooien ga je toch heen om te winnen.

Een klein ritueel dat ik tegenwoordig gebruik is mezelf oppeppen voor een partij d.m.v. mezelf wakker te slaan (platte hand slagen op gezicht, armen, benen, borst en buik).

Daan: Wedstrijddagen zijn vooral wachten, wachten, en nog eens wachten. Tegenwoordig ben ik inderdaad niet vaak meer nerveus voor wedstrijden. Met het toenemen van de ervaring namen de wedstrijd kriebels af. Nadat ik mijn eerste MMA partij vocht namen de kriebels bij Jiu Jitsu nog wat meer af. Het leek minder ‘eng’ om een BJJ partij te draaien vergeleken met een MMA partij.

Ik heb wel wat meer rituelen dan Wout op zo’n dag, die is daar ook veel te nuchter voor haha. Ik merk dat ik het prettig vind om een aantal dingen te hebben die ‘vast’ staan. Of ik nou in de VS of hier in Nederland ergens vecht, een aantal dingen zijn altijd hetzelfde. Het zijn stomme kleine dingetjes zoals hoe mijn band is geknoopt, dat ik altijd een fles water bij me heb, dat ik NOOIT muziek luister in de bullpen, en dat ik altijd mezelf altijd even ‘wakker’ maak als ik de mat op loop zoals Wout ook doet. Ik vind het prettig om een aantal dingen zeker te weten op zo’n dag. Ik zette zelfs altijd mijn fles water op een bepaalde manier neer naast de mat. Maar de IBJJF voerde een regel in dat je geen water meer mee mag nemen naar de mat. Wat dat betreft zijn die rituelen dus ook heel vervangbaar.

In al deze wedstrijden hebben jullie vast wel een soort van (sportieve) vete opgebouwd met een tegenstander. Wie is dat voor jullie?

Wout: Daan zijn vetes zijn mij meer bekend dan mijn eigen. Ik weet dat Daan binnen Nederland wel vetes heeft met Clifford Edwards van Team Agua en Cleberson Lobato van Jiu Jitsu Factory. Welke vetes ikzelf heb durf ik niet te zeggen. Misschien dat dat ook komt doordat ik nogal wisselend ben in de gewichtsklasse waarin ik vecht en daarom minder vaak dezelfde tegenstanders tegen kom.

Daan: Nou, een vete zou ik het niet willen noemen. In de Nederlandse/Belgische scene is de toplaag die wedstrijden doet erg klein, dat wil zeggen dat je vaak dezelfde mensen treft op toernooien en dus tegen sommige mensen vaker vecht. Cliff en Cleberson zijn daar inderdaad voorbeelden van, maar zo zijn er nog meer. In de laatste paar ontmoetingen die we hebben gehad heb ik er een aantal gewonnen en heb ik soms verloren. Cliff en Cleberson zijn beide hele goede vechters en op deze manier hou je elkaar scherp.

Een echte ‘vete’ heb ik met niemand, met de meeste mensen kan ik het buiten de mat goed vinden. Het is vooral jammer dat de sport nog zo klein is en er niet meer mensen op het hoogste niveau mee draaien waardoor je vaak dezelfde opponenten hebt.

Inmiddels zijn jullie onlangs gepromoveerd tot bruine banders. Als jullie het nu opnieuw zouden kunnen doen, wat zouden jullie dan anders doen?

Klopt, afgelopen November zijn we beide gepromoveerd tot bruine band door Jordy Peute en Remco Pardoel.

Wout: Er is niet veel dat ik anders zou doen met betrekking tot BJJ. Ik ben blij met de training en begeleiding die ik van Jordy heb gekregen. Het enige binnen BJJ is de reis naar Brazilië die niet uitpakte zoals ik had gehoopt. Dit had ik, als ik het nog eens kon doen, anders gedaan en op een ander tijdstip. Buiten het BJJ om had ik wel wat anders willen doen. Ik had vroeger toch graag een Judo- of Worstelbasis aangelegd als kind.

westra1

Daan: We zijn bij Jordy begonnen met trainen en zijn daar ook gebleven. Daarnaast hebben we zo veel mogelijk mat uren gemaakt, samen thuis en bij de club in Maastricht en Oss, en zijn we snel begonnen met wedstrijden vechten. In mijn ogen heeft Jordy in Maastricht het beste team van Nederland opgebouwd. Zeker in termen van de (internationale) prestaties van Jordy zelf maar ook van zijn leerlingen zoals Laura Hondorp, Florent Minguet, en Stefan Uittenboogaard. Die staan stuk voor stuk hoog in de IBJJF rankings, welke andere school kan dat zeggen? Bij zo’n groep zitten we dus perfect op onze plek en alle lof voor Jordy wat dat betreft! De ervaring die we met de rest van het GB team hebben opgedaan in de personen van Frans van Casteren, Duane van Helvoirt, Jochem Branderhorst, Willem Peters en natuurlijk Remco Pardoel zelf zorgen er eigenlijk voor dat ik heel tevreden ben met de weg die we hebben afgelegd.

Het enige waar ik ‘tegenwoordig’ jaloers op ben is de enorme groei van IBJJF toernooien in Europa. Toen wij wit, blauw en een groot deel paarse band waren had je 1 IBJJF toernooi per jaar in Europa, het EK. Nu heb je behalve het EK toernooien in o.a. Rome, Londen, Copenhagen, Zurich, Munchen en Parijs. Als dat zo was geweest toen wij begonnen met BJJ, dan had onze erelijst er wellicht heel anders uitgezien…

DO or DIE is jullie nieuwe kledingsponsor. Hoe belangrijk is het hebben van sponsoren?

Klopt, we worden tegenwoordig gesponsord door Do or Die, en daar zijn we beide enorm trots op. Do or Die is een groot merk in de BJJ scene en als je in een rijtje met gesponsorde atleten zoals Xande Ribeiro en Thomas Oyarzun staat dan kun je niet anders dan trots zijn dat zo’n merk je überhaupt wilt helpen.

Wout: Het hebben van een dergelijke sponsor is in die zin belangrijk, dat het enorm helpt bij het draaien van wedstrijden. Het vele reizen en deelnemen aan wedstrijden is niet goedkoop en als je dan een sponsor hebt die ergens op een manier zijn bijdrage kan leveren, dan is dat behulpzaam.

Daan: Ik denk dat veel mensen het belang van sponsoring onderschatten. Je hoort mensen wel eens zeggen; ‘O, leuk wat gratis spullen’ maar sponsoren helpen op zo veel andere manieren. Denk bijvoorbeeld aan het vergroten van naamsbekendheid. Do or Die is daarin absoluut de belangrijkste factor voor ons op dit moment. Behalve Do or Die voor onze kleding en spullen worden we ook nog door Sportfood.nl gesponsord voor al onze supplementen, door Stofberg Fysio voor hulp bij alle lichamelijke ongemakken, van Defense Soap Europe krijgen we alles rondom hygiëne, en via SL| Samefkoludidi.com hebben we hulp bij voedingsschema’s. Een heel scala aan voorzieningen dus die er voor zorgen dat je als sporter minder bezig hoeft te zijn met randvoorwaarden en je op de sport kunt richten. Dat is denk ik de essentie van sponsoring in BJJ op dit moment.

Kijkersvragen:

Daniel de Groot vraagt hoe jullie de toekomst van BJJ in Nederland zien. En hoevaak trainen jullie per week/dag.
Wout:
De trainingsintensiteit hangt af van de hoeveelheid tijd die ik heb. De laatste tijd is het minder, mede door de studie. Als het me lukt train ik 5-8 keer per week BJJ. De laatste tijd haal ik dit echter niet en zit het meer rond de 3-4 keer.

Daan: Tijdens en na mijn studie trainde ik praktisch twee maal per dag, 6 dagen per week. Tegenwoordig heb ik een full-time baan en train ik dus iets minder. Gelukkig heb ik heel flexibel werk en train ik nog altijd zo’n 6 keer per week.

Wout: De toekomst van BJJ in Nederland zie ik positief in. Er komen steeds meer mensen met hoge banden en hoog niveau die ook zelf weer les gaan geven en hun kennis doorgeven aan de volgende generaties. Op toernooien zie je dit ook doorschijnen. Nederland gebruikt ook de nieuwere technieken/tactieken in de zin van Berimbolo’s, Lapel guard, etc. dit zie je al bij witte en blauwe banders. Het niveau groeit, maar naar mijn mening duurt het wel nog even voordat we op het niveau van Amerika en/of Brazilie zitten.

Daan: Klopt, de sport is enorm gegroeid ten opzichte van 20 jaar geleden, toen Remco Pardoel het naar Europa bracht. De pioniers van de sport in Nederland hebben geweldig werk verricht. Ik moet wel zeggen dat Wout hier een belangrijk punt noemt. Ik vraag me wel eens af hoe het kan dat er competitie vechters zijn die nog nooit van 50/50 of Berimbolo hebben gehoord, of dat er coaches langs de kant staan te schreeuwen die overduidelijk de regels niet kennen. We scheidsen de laatste tijd ook veel toernooien en dan vallen dat soort dingen extra op. Maar over het algemeen zit het technische niveau goed in elkaar in Nederland.

Ik zal me wel niet populair maken, maar als je objectief naar de randvoorwaarden van de sport in Nederland kijkt dan mist het alle belangrijke elementen om als sport serieus genomen te worden. Er is geen nationale bond, de sport is niet NOC*NSF erkend, er zijn geen topsport subsidies, er is geen doping controle, er is geen nationale competitie, er is geen media aandacht, kortom voor de actieve BJJ’ er kost wedstrijden vechten een fortuin. Ik heb wel eens grof uitgerekend hoeveel de sport Wout en mij gekost heeft. Met toernooien, reis en verblijfkosten, lesgeld, seminars, en materiaal in de afgelopen 6 jaar komen we samen ruim over de 25 duizend euro uit! Dat is meer dan 2000 euro per persoon per jaar, uit eigen zak. En dan is het nog een voorzichtige schatting. Ik denk dat hier kansen liggen voor de BJJ community om de komende jaren de handen bij elkaar te steken en zichzelf naar een hoger plan te tillen. Laten we vooral niet, zoals je in de kickboks wereld veel hoort, achterover gaan zitten en vervolgens roepen hoe belachelijk het is dat we niet worden erkend. Als dat is wat je wilt moet je het zelf organiseren. Je hoort links en rechts wel geluiden dat de Judo en de worstel bond in Nederland interesse in BJJ en Grappling heeft, maar dat ebt meestal ook weer weg. Zolang de randvoorwaarden niet goed georganiseerd zijn, zullen we nooit de aansluiting vinden bij andere landen. Ook niet op technisch vlak. Iedere dag dat er in Nederland niet de mogelijkheid is om full-time met de sport bezig te zijn, zijn er aan de andere kant van de wereld mensen die dat wel doen en die je inhalen! We verliezen dus terrein!

51

Ying Hoa is vooral benieuwd naar de sokken die jullie dragen en of jullie deze ook hebben met een BJJ motief.
Wout:
Uiteraard witte sportsokken, maar alleen in sandalen natuurlijk.

Daan: Wellicht als Ying Hao in zijn webshop BJJ sokken gaat verkopen dat we er dan een paar aan schaffen…

Gillian Jansen vraagt zich vooral af of Wout liever Pasta of Pizza eet en of Daan hem kan vertellen waar de baby’s vandaan komen.’
Wout:
Ik lust allebei graag, ik ben sowieso fan van de Italiaanse keuken. Maar ik kook voor mezelf vrijwel altijd krachtvoer: kip met rijst en groente. Dus als je komt eten is dat wat je krijgt ;-)

Daan: Gillian is een diehard starwars fan, dus die weet diep van binnen dat we eigenlijk allemaal clones zijn.

 


Fatal error: Uncaught Exception: 190: Error validating application. Application has been deleted. (190) thrown in /home/deb63691/domains/artesuave.eu/public_html/wp-content/plugins/seo-facebook-comments/facebook/base_facebook.php on line 1273